นับสิบสี่

โอ้ว ห่างหายไปเลย
ไม่ได้ไปไหนไกล อยู่แถวๆ นี้แหละ
ช่วงนี้สามีติดหนึบ กระเตงกูไปทำงานด้วยทุกวัน แต่ก็ดีนะ ทำให้กูได้รู้ระบบงาน
ดีกว่านอนอยู่ห้องเฉยๆ ได้รู้จักคนมากขึ้น ได้เรียนรู้ถึงสังคมงานขาย
ได้รู้จักทัศนคติของคนมากหน้าหลายตา

ช่วงนี้กูว่ากูมีความสุขนะ มันเป็นอะไรที่ไม่ได้มากเกิน และไม่ได้น้อยไป
ตกเย็นสองคนผัวเมียก็หาอะไรทานกัน บางวันก็ทานที่ร้านอาหาร บางวันก็แค่ไก่ปิ้ง ตับย่างคลุกข้าว
เท่านี้แหละ แค่นี้ก็มีความสุข มันไม่ใช่อาหารตรงหน้าที่ทำให้กูอิ่มและยิ้ม
แต่มันเป็นเพราะผู้ชายที่นั่งข้างๆ กูต่างหาก
บ่อยครั้งที่เผลอมองหน้าคนรัก และอมยิ้ม ที่รักถามว่ายิ้มอะไร
หลายครั้งเลยที่ตอบไม่ได้ คือทุกท้วงท่าของเขา ทุกอย่างที่เป็นเขานั้นแหละที่ทำให้ยิ้ม
แต่ไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง ก็ได้เดินเข้าไปกอดแทนคำตอบทั้งหมด

อีกไม่นานครอบครัวของกูก็จะสมบูรณ์
เป็นครอบครัวที่กูฝันมานาน อาจจะไม่ครอบครัวที่มีจนเหลือ มั้งคั่งในทรัพย์สิน
แต่กูเชื่อว่ามันจะเป็นครอบครัวที่มีรักจนล้น มีรอยยิ้มให้คลายเหนื่อยในทุกๆ วัน
มีชีวิตที่ร่วมกันเป็นหนึ่ง มีมือที่คอยจูงกันไป มีอ้อมกอดให้กันในยามทุกข์
มีมือที่คอยเช็ดน้ำตาให้กัน มีคำพูดที่คอยปลอบประโลมกัน
มีกันและกัน ดูแลกัน

ช่วงนี้ทานเยอะเหมือนเคย แต่ดูเหมือนน้ำหนักตัวจะไม่ขึ้นเท่าไหร่
อยู่ที่ทำงานที่รัก ก็แทบจะไม่ได้หยุดปากเลย อิอิ
สบายหน่อยคือทานเสร็จก็นอนเลย ที่รักซื้อเตียงผ้าใบมาให้โดยเฉพาะ ขอบคุณค่ะ
กูก็นอนเป็นปลาโลมาเกยตื้น พยูนบุกหาดไปเลย ฮี่ๆๆๆ

หลากหลายคำสัญญา ที่เอ๋ยให้กัน
ทุกถ้อยคำของคำสาบาน ที่พูดออกมา
กูบอกได้เลยว่ากูเชื่อ ใครจะว่าโง่ ใครจะว่าซื่อ ใครจะตัดสินยังไงกูไม่รู้
เพราะวันแรกที่กูบอกรักเขา และเขาบอกรักกู กูใช้ใจของกูตัดสินทุกอย่าง
ให้ความรู้สึกของรักนำพาทุกๆ อย่าง ในเมื่อกูเชื่อในคำรักของเขา
แล้วมันจะไปยากอะไรกับคำพูดอีกหลากหลายที่เขาพูดออกมา
เพราะสำหรับกูคำว่า รัก มันเชื่อยากที่สุดแล้ว

กูขอเชื่อในคำว่า รัก
ถ้ากูจะพลาด กูก็ไม่เสียใจ
เพราะอย่างน้อยวันหนึ่งกูได้เชื่อในคำพูดของชายที่เป็นที่รัก

^^