นับสิบหนึ่ง

วันเสาร์
ที่รักพาไปดูหนังเรื่อง 200 pound$ beauty
เป็นหนังเบาสมองที่สนุกในระดับหนึ่ง แต่ตอนท้ายๆ ก็มีแอบเศร้า
เศร้าแค่ไหนกูกะที่รักก็มีปาดน้ำตากันแหละ
ตอนแรกที่รักไม่รู้หลอกว่ากูร้องให้ แต่พอดีน้ำตากูหยดไปโดนมือเขาที่กุมมือกูไว้
ก็นั้นแหละ ถ้าที่รักไม่หันมากูก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าที่รักเองก็น้ำตาซึม

พักนี้ถ้าดีใจก็จะดีใจสุดๆ
เสียใจเมื่อไหร่ ไม่ยากเลยที่น้ำตาจะไหลออกมา
อารมณ์น้อยใจเกิดขึ้นได้ง่ายมาก
กลัวเหมือนกันว่าที่รักจะเบื่อกันซะก่อน
แต่ที่รักบอกว่า ณ วินาทีที่พี่พยายามจะเข้าใจแอน พี่คือคนที่มีความสุขที่สุด
และนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พี่มีแรงใจจะรักแอนต่อไปนะครับ
ฟังแล้วดีใจ อุ่นใจ

ดูหนังเสร็จที่รักพาไปทานข้าวแถวสาธร
ร้านน่ารัก อาหารอร่อย
วันนี้ทานเยอะเหมือนเคย ผัดผัก ไก่ทอดเกลือ ห่อหมกโบราณ แกงส้มชะอมใข่ เนื้อปลาผัดเต้าเจี้ยว
ทานไปสักพักก็รู้สึกเวียนหัวเพราะเหม็นแกงส้มของที่รักอย่างแรง
อึ๋ยๆๆ กูรวบช้อนทันที ไม่ไหว เดี๋ยวได้อาเจียนให้เสียดายของแน่

ช่วงนี้กูมีความสุขมากนะ มันเหมือนช่วงชีวิตที่รอมานาน
ประมาณนี้แหละที่ต้องการมาตลอด
ที่รักบอกว่าเดี๋ยวนี้ชอบฟังเพลงดินแดนแห่งความรัก
ฟังทีไรแล้วยิ่งรักกูมากขึ้น เพิ่มขึ้น เข้าใจความหมายของเพลงนี้มากขึ้น
เพราะเขาเองก็เจอแล้ว เจอดินแดนนั้นแล้ว แล้วดีใจที่เป็นกูที่ยืนอยู่ตรงนั้น

กูข้องใจเลยถามที่รักไปว่า ทำไมถึงรักกูเร็วจัง
"ครั้งแรกที่พี่ได้เจอแอน พี่บอกตัวเองไว้แล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกอยากจะรัก
แอนทำให้พี่อยากจะบอกว่ารัก อยากจะให้คำว่ารัก พอเราได้คบกันพี่จะมัวเสียเวลาทำไม
พี่ไม่ได้อยากจะศึกษาแอน เพราะแอนไม่ใช่คนที่พี่อยากจะคบเล่นๆ มันไม่ใช่พอศึกษาไปแล้ว
พี่ไม่ชอบ พี่ก็เลิกกับเรา แต่แอนเป็นคนที่พี่พร้อมแล้วจะทำทุกอย่างให้เราอยู่ด้วยกันให้ได้
ให้พี่ปรับ ให้พี่เปลี่ยนพี่ก็ยอม ให้พี่เสียอะไรก็ได้ เสียสังคมวงเหล้า เสียความเป็นตัวเอง
แต่ให้พี่เสียแอนไปพี่ไม่ยอม มาถึงตอนนี้ที่เราคบกัน พี่ไม่ขอรอให้เวลามันผ่านไปหรอก
เพราะแอนเป็นคนที่พี่อยากจะบอกว่ารักให้ได้มากที่สุด รอไปก็เสียดายเวลา เพราะเวลาไม่ได้
พิสูจน์ว่าพี่จะรักแอนมากขึ้นหรือน้อยลง ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ปีความรักที่พี่ให้แอนจะมากเหมือนกับวันแรกที่พี่บอกรักแอน"

นี้เป็นใจความที่กูพอจำได้ จริงๆ มันเยอะกว่านี้ ที่รักพูดยาวกว่านี้
แต่จำไม่ค่อยได้ เพราะหูมันอื้อจริงๆ งงอยู่ว่ากูฝันไปหรือเปล่า
อยากจะจดจำทุกๆ คำพูดของที่รัก เพราะทุกถ้อยคำมันทำให้กูรู้ว่ากูมีค่ากับเขามากแค่ไหน
กูสำคัญกับเขามากขนาดไหน กูชั่งเป็นผู้หญิงที่โชคดีนะ
อดีตได้สอนอะไรกูไว้เยอะ อดีตได้เสียมกูไว้ไม่น้อย
ขอบคุณใครหลายๆ คนที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิต และขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้กูกับใครๆ ไม่ได้รักและคลาดกัน
เพราะถ้าไม่อย่างนั้น กูคงไม่ได้มาเจอกับที่รัก
มาเจอคนที่เขาเห็นคุณค่าของกูจริงๆ เห็นกูสำคัญ และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาอยากจะสร้างคำว่าครอบครัว

ทานข้าวเสร็จกูก็ไปนอนบ้านที่รักเหมือนเดิม
นอนคุยกันจนเผลอหลับไป กูมารู้สึกตัวอีกที ก็กำลังงอแง เพราะคันตัว ไม่ได้อาบน้ำ
เดือดร้อนที่รักต้องตื่นมาอยู่เป็นเพื่อนตอนกูอาบน้ำ
ขอบคุณที่รักนะ ขอบคุณที่ตามใจผู้หญิงคนนี้ทุกอย่าง
รู้ค่ะว่าทุกอย่างที่ ที่รักทำ ที่รักทำเพื่อเรา เพื่อครอบครัวของเรา

วันอาทิตย์
ตื่นมาตอนสิบเอ็ดโมง
ตื่นมาก็งอแงคือมันหิวจนแสบท้อง อยากทานโน้น นี้ นั้น ไปหมด
ดีนะที่ ที่รักอาบน้ำแต่งตัวรอก่อนหน้าที่กูจะตื่น เลยไม่ได้วีนมาก
ทานเสร็จที่รักก็ไปทำงาน ส่วนกูก็กลับมานอนต่อที่คอนโด
สักพักก็ออกไปกินชาเขียว (กูติดชาเขียวมาก)
ไปเจอน้องมาย ลูกสาวเจ้าของร้านข้าวข้างๆ ร้านกาแฟ
โอ้ย อยากจะกรี๊ด เด็กอะไรก็ไม่รู้ฉลาด น่ารัก ช่างพูด เห็นน้องมายแล้วก็ยิ้ม
โทรไปหาที่รัก บอกที่รักว่าอยากได้ลูกสาว
ที่รักขำใหญ่ บอกว่าเลือกไม่ได้แล้ว จะหญิงหรือชายก็ได้แล้วตอนนี้
ฮี่ ฮี่ ฮี่

หมดไปอีกหนึ่งวันที่มีความสุข มันเหมือนมาเจอคนที่มีจุดประสงค์เดียวกัน
มาเจอคนที่อยากจะมีครอบครัว อยากจะสร้างความสุขด้วยกัน
อนาคตจะเป็นยังไงไม่รู้ว่ะ กูรู้แต่ว่าวันนี้และพรุ่งนี้กูจะรักษารักนี้ไว้ให้ดี
จะบอกกับตัวเองทุกวัน ว่าพรุ่งนี้กูก็จะรักเขา
บอกตัวเองทุกวัน จนกว่าจะไม่มีวันนี้ให้บอกและไม่มีพรุ่งนี้ให้รักเขา