นับเจ็ด

Get this widget | Share | Track details

คิดว่าเพลงนี้ เหมาะกับกูมากที่สุดในตอนนี้
ลองฟังกันดูนะ
:)

วันนี้เป็นวันเกิดของที่รัก
แต่ด้วยงานที่เยอะของทั้งคู่ทำให้กูกับเขาไม่ได้เจอกัน
แต่กูก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะโตๆ กันแล้วทั้งสองฝ่าย จะให้มานั่งงอน ไม่เข้าใจกันเหมือนเด็กๆ ก็ใช่ที่
ที่รักบอกว่า วันนี้เป็นวันพิเศษเพราะมีวันนี้ทำให้มีเขา ทำให้เราทั้งสองได้เจอ
แต่ที่รักบอกว่ามันจะพิเศษกว่านี้ถ้าทุกๆ วันกูและเขาได้อยู่ด้วยกัน

วันนี้ก็คุยกันถึงเรื่องที่จะอยู่ด้วยกัน ที่รักอยากซื้อคอนโด แต่กูอยากได้บ้าน
แต่กูก็เสนอไปว่า ลองเช่าคอนโดอยู่ด้วยกันไปก่อนดีกว่า กูเองก็ทิ้งพี่สาวไม่ได้
ยังไงก็ต้องไปๆ มาๆ ระหว่างห้องกู กับห้องของเรา
คงไปเช่าอยู่แถวๆ ท่าพระ ไม่ก็จรัญ เพราะจะได้ไม่ไกลที่ทำงานที่รัก

เมื่อคืนตอนเที่ยงคืนมีเรื่องเล็กๆ เกิดขึ้นที่ทำให้กูยิ้ม
เริ่มจากกูกำลังเขียนข้อความส่งให้ที่รักในวันเกิดของเขา อยากเป็นคนแรกที่อวยพรที่รัก
ขณะที่พิมพ์อยู่ ที่รักกลับชิงส่งมาก่อน ด้วยข้อความที่น่ารักว่า
"ขอบคุณวันนี้ ขอบคุณมาม๋า ขอบคุณที่ได้เกิดมาแล้วได้มาเจอกับที่รัก พี่รักแอนนะครับ"
อ่านซ้ำไปซ้ำมา ย้อนไปมา อ่านแล้วก็ไม่พงไม่พิมพ์แหละ โทรกลับไปหาที่รักเลย
โทรไปบอกที่รักว่าขอให้ที่รักมีความสุข สุขภาพแข็งแรง สมหวังในทุกๆ เรื่อง
แล้วขอให้เรารักกัน มีกันอย่างนี้ไปนานๆ

แค่นี้ก็ทำให้กูนอนยิ้มแล้วล่ะ

วันนี้ค่อนข้างเหนื่อย ลูกค้าปัญหาเยอะ แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี
ที่รักโทรมาหาเป็นระยะเมื่อคิดถึง เช่นเดียวกันกับกู โทรไปหาที่รักเรื่อยๆ
มันเหมือนต่างคนต่างเติมสิ่งที่ขาด ส่วนที่หายให้กับตัวเอง
ไม่ได้คิดว่ามันมากไป เพียงแต่ความถี่ที่โทรหากัน มันเป็นความต้องการของทั้งสองฝ่าย
ไม่ได้รู้สึกอึดอัด ไม่ได้คิดว่าน่ารำคาญ น่าเบื่อ
คือไม่ได้โทรเพราะมีหน้าที่ต้องโทร ไม่ใช่เพราะเมื่อก่อนเคยโทรแล้วต้องโทรให้เป็นเวลา
แต่เราสองคนเหมือนคิดถึงตอนไหนก็โทรหากันตอนนั้น ไม่ได้กะเกณฑ์
พรุ่งนี้อาจจะโทรหากันน้อยกว่าวันนี้ มันก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร

มีบ่อยครั้งที่ ที่รักโทรมาแล้วพูดแค่ว่าคิดถึงนะ เป็นห่วงนะ แค่นี้นะครับ
แล้วก็มีไม่น้อยที่กูโทรไปแล้วพูดแค่ว่า ทานข้าวด้วยนะค่ะ ขับรถดีๆ วันนี้ฝนตกถนนลื่นนะ
เท่านี้แหละ ต่างฝ่ายต่างก็สบายใจแหละ

กูไปทานข้าว ดูหนังกับที่รักครั้งแรกเมื่อวันที่ 16/08/2007
ครั้งที่สองเมื่อวันที่ 20/08/2007
แล้วครั้งที่สามที่เจอกันแล้วกูตัดสินใจเดินร่วมทางกับเขาคือเมื่อวันที่ 24/08/2007
คนอื่นอาจจะดูเป็นเวลาสั้นๆ และเร็วมาก ถ้าจะพูดคำว่ารักให้กัน
แต่สำหรับกู เมื่อเริ่มรู้สึกดีด้วยแล้ว กูก็อยากจะให้ความรู้สึกมันถึงที่สุด
คืออยากจะรัก และรัก และให้รัก กับเขาให้มากที่สุด
ไม่อยากให้ทุกเสี้ยววินาทีผ่านไปอย่างที่ต้องมีคำถามให้กับตัวเองภายหลังว่า ทำไมไม่รักเขาให้เร็วว่านี้
กูไม่อยากเสียเวลา อยากจะใช้เวลาให้คุ้มที่สุด

กูจำได้ และนับครั้งได้ว่าที่รักพูดคำว่าคิดถึงและรักมากแค่ไหนในหนึ่งวัน
แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เราสองคนนับไม่ได้เลย คือความรู้สึกคิดถึงกันและกัน เพราะมันนับครั้งไม่ถ้วน
จริง จริง

ฉันเป็นคนใหม่ที่มีหัวใจดวงเดิม
หัวใจที่ช้ำๆ ดวงเดิม แต่ต่างตรงคนที่มาปั้นให้ใจฉันกลับไปสวยงามเหมือนเก่า
นั้นเปลี่ยนไป