|
ห้าหก......
วันนี้ตื่นแต่เช้า ออกไปเสือป่า ทำธุระเรื่องโทรศัพท์มือถือ
ขณะนั่งรถไปถึง อยู่ดีๆ ก็หลุดปากออกมาว่า
คิดถึง....จัง ถนนเส้นนี้ ที่แห่งนี้ สถานที่นี้ เมื่อไม่นานเคยมีเราเดินหัวเราะด้วยกัน
เคยมีเราสองคนนั่งทานข้าว เดินจูงมือ และคอยเช็ดเหงื่อให้กัน
เคยแอบขึ้นไปสูบบุหรี่บนชั้นสาม แล้วโดนเขาแอบกอดเล็กๆ
ทุกภาพความทรงจำมันย้อนกลับมาหา แอบอมยิ้มมุมปากเล็กๆ ทั้งทีอยากจะร้องให้ก็ตาม
ไม่อยากเสียน้ำตาให้กับภาพความทรงจำน่ารักเหล่านั้น กูต้องมีความสุขที่นึกถึงซิ จริงไหม??
 
เสร็จธุระก็ปาเข้าไปจะบ่ายสอง หิวนะ พยายามทานอะไร
แต่ก็ไม่สามารถทานได้มากกว่าสี่ห้าคำเลย มันเป็นอันต้องรวบช้อนแล้วนั่งเหม่อๆ
หรือเป็นเพราะว่ามันไม่อร่อย
ตอนนี้พูดจริงๆ เลย กูกลายเป็นคนเบื่ออาหาร ต่อให้จะอร่อยและหอมขนาดไหน
ก็ไม่สามารถทำให้กูอยากจะเอาเข้าปาก ไม่เอาอ่ะ มันแหวะ
เบื่อตัวเองเหมือนกัน อยากกลับไปเป็นคนเดิม แต่มันคงต้องใช้เวลาสักหน่อย
ชีวิตกูโดนอะไรมาเยอะมาก จนบางทีมันมีแวบหนึ่งที่อยากให้ตัวเองพักยาวๆ
อยากหยุดทุกๆ อย่าง อยากพอ ไม่อยากยิ้ม ไม่อยากร้องให้
ไม่อยากรู้ร้อน รู้หนาว รู้เศร้า รู้สุข
แต่นั้นก็เป็นได้แค่ความคิด ชีวิตกูยังคงต้องดื้นต่อไป
ในเมื่อสองตีน ยังมีแรง ยังไง ยังไง ก็ต้องก้าวไป
เอาไว้ถึงตอนไหน ที่ต้องใช้ตีนก่ายหน้าผากก่อน แล้วกูคงหยุดเดิน
 
ขับรถออกมาจากเสือป่า รถเยอะน่าดู ไม่คิดว่าจะเยอะมากขนาดนี้
ตัดสินใจใช้บริการทางด่วน เพราะว่านัดลูกค้าไว้ ไม่อยากผิดนัด
และก็ทำเวลาได้ดีมาก เจอลูกค้าแค่แปปเดียว ก็ต้องขอตัว เพราะนัดมาม๋าเอาไว้ที่บ้าน
ไปถึงมาม๋าออกไปงานเลี้ยงแล้ว
เฮ้อ ถ้ากูอยู่บ้านเหมือนก่อน ก็ไม่พ้นนั่งทานข้าวกับลูกชายนายเผด็จ
คิดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะทำอะไร เลยอุ้มลูกชายขึ้นรถมาด้วย คิดถึงแทบบ้า
คืนนี้คงนอนกอดกันแน่นเลยล่ะ
("- -)a
 
และแล้วก็ทิ้งลูกไว้ที่คนเดียวที่ห้อง ส่วนกูออกไปแรดที่เสวนา
ตูนถามว่าเจ็ไปทำอะไรมาเปลี่ยนไป
ไม่รู้ไอ้ที่ตูนว่าเปลี่ยนไปนะในทางดีหรือไม่ดี อยากถามกลับ แต่ไม่เอาดีกว่า ไม่ใส่ใจ
นั่งอยู่เสวนากับรุ่นน้อง และพี่สาว เป็นสี่สาวที่เฮฮามาก
กูเองก็รู้สึกสบายใจ และลืมอะไรไปได้ชั่วขณะ
แต่พอกลับมาถึงห้องอาการก็กำเริบ เหม่อ คิดถึงแต่ภาพความทรงจำเก่าๆ
วันนี้เดินผ่านร้านเสื้อ เห็นเสื้อสีเขียวตัวหนึ่งสวยจัง
คิดแล้วแหละจะต้องกลับไปซื้อให้ได้ แค่คิดว่าถ้าเขาเห็นเขาคงยิ้ม
แค่นี้ก็ทำให้กูนอนยิ้ม แล้วหลับฝันดีจัง
 
คนทางนี้ ปากก็บอกว่ารักมาก คิดถึงมาก
แต่การกระทำสวนทางอย่างเห็นได้ชัด
ไม่เป็นไร กูเริ่มชิน และต่อไปอีกไม่ช้าคงไม่รู้สึกรู้สาอะไร
:)
  
  
  
Posted on Mon 6 Aug 2007 9:35 |
|
