นับสิบห้า

ตอนนี้อะไรเริ่มจะเข้าที่ เข้าทางแล้ว
งานของกูและที่รักก็เริ่มลงตัว ทุกอย่างเป็นไปตามอย่างที่คิดไว้
แต่ต่อไปคงต้องทำงานหนักขึ้น เพราะรายจ่ายคงมากพอสมควร
เอาเถอะขยันมากขึ้น เหนื่อยมากขึ้น แต่ก็เพื่ออนาคตที่ดีของครอบครัว กูยอม
ให้เหนื่อยกว่านี้ ทำงานหนักกว่านี้ แต่มีคนที่รักคอยอยู่ข้างๆ กูก็สู้ใจขาดแหละ

พุงยื่นๆ

พักนี้ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลย ที่รักทำงานเสร็จก็กลับบ้าน
นอนดูข่าว นอนคุยกันเรื่อยเปื่อย เดี๋ยวนี้ติดแล้ว ถ้านอนไม่มีที่รักข้างๆ ก็พาจะนอนไม่หลับ
ที่รักบอกว่าตอนที่กูเพิ่งหลับก็ให้เขากอดดีอยู่หรอก แต่พอสักพักก็จะดันมือเขาออกไป
เอออ สงสัยมันอึดอัดอ่ะเนาะ
จริงนะตอนนี้รู้สึกเลยว่าร่างกายมันอึดอัด ไม่กระฉับกระเฉงเหมือนก่อน
ทำอะไรก็ไม่ค่อยถนัด คือมันระวังและระแวงไปหมด
แต่ที่รักหนักกว่า คือเวอร์กว่า เพราะเกือบทุกครั้งที่กูต้องใช้บริการห้องน้ำอาหารหรือปั้ม
ที่รักจะแอบเข้าไปราดน้ำทำความสะอาด แล้วดูว่ามันลื่นหรือเปล่า
กลัว กลัวเมียล้ม กลัวเมียลื่น กลัวเมียเปื้อน

วันนี้แล้วที่กูจะย้ายที่อยู่ ก็ดีนะใกล้ที่ทำงานที่รักมาก ที่รักจะได้ไม่เหนื่อย
เพราะทุกวันนี้ตื่นกันแต่เช้าไปทำงานที่ประชาอุทิศฝ่ารถติดตอนเช้า แล้วไหนจะตอนขากลับอีก
ดีนะที่รักจะคอยซื้อเสบียงไว้ให้บนรถ กลัวกูหิว
กูเองก็ซัดเต็มที่ อิ่มก็นอนหลับ สงสารแต่ที่รัก แต่เราสองคนก็ผ่านมาได้แล้วล่ะ
พรุ่งนี้ก็สบายแหละ ฮี่ๆๆ

กูคงเงียบๆ ไปสักพัก ก็รอให้จัดที่อยู่ให้เรียบร้อยก่อนแล้วจะมาอัพเดทเรื่องราวชีวิต
แต่ก็ไม่นานหรอก เพราะอดคิดถึงที่นี่ไม่ไหว
^^

จุลจัnร  สุรศัnดิ์เสนีย์ (น้องกๅย)
กิตติธรณ์ สุรศัnดิ์เสนีย์ (น้องปๅย)
เพราะไหม????